JerzyGruchalski - mieszkaniec Ślesina - może się poszczycić budową kilku statkówpowietrznych, łodzi oraz jachtów. Udzielał wywiadów dla branżowych czasopismm.in. najstarszego, lotniczego „Skrzydlata Polska” oraz najbardziejprestiżowego, angielskiego pisma otematyce szybowcowej na świecie. Prowadził wykłady na Politechnice Warszawskiejwydziału lotnictwa ,,Drewniane konstrukcje lotnicze” oraz jest pomysłodawcąwielu patentów i wykonawcą wielu urządzeń, które wykorzystuje w swojej pracy.Na jego temat powstało kilka publikacji oraz książka pt.: ,,Pierwszy Polak, SamZbudował Przedwojennego ,,ORLIKA” i głośno o nim zarówno w kraju jak i naświecie. Jego talent doceniłaMiędzynarodowa Federacja Lotnicza oraz pan Jerzy został także bohaterem filmu oKocjanie, który miał być prezentowany na Międzynarodowym FestiwaluFilmów Dokumentalnych w USA, ale z powodu pandemii festiwal został niestety odwołany.

-Pana prace nad swoją już trzecią budową (projektu Kocjana)tym razem repliki szybowcaWrona rozpoczęły się w 2021 roku. W 2022. zostały zakończone, a Wronę latem oblatanoi jak pan wspominał znajduje się teraz w Muzeum Lotnictwa w Krakowie. Proszęnam opowiedzieć jak to się stało?

- W lotniczej branży widomościszybko się rozchodzą, więc kiedy budowa szybowca Wrona została zakończonadowiedział się o tym Michał Ombach były dyrektor Lotniczych ZakładówSzybowcowych w Bielsku-Białej - w chwili obecnej członek komisji Badania WypadkówLotniczych - i do mnie zadzwonił.Ustaliliśmy wspólnie, że on Wronę oblata – a dodam, że lotów odbyło się w sumietrzynaście przez trzy dni. Ja osobiście nie mogłem wówczas brać w tym udziału,ponieważ miałem problemy z kręgosłupem, ale z zasłyszanych opinii i obserwacji bardzodobrze się prowadziła, co mnie ogromnie ucieszyło. Zatem wieści, że szybowiec zostałoblatany szybko się rozniosły, a w ogóle to pierwsza tego typu rekonstrukcjaWrony po wojnie w Polsce i na świecie. Wracając jednak do meritum pytania, toMichał Ombach te informacje o Wronie przekazał dyrektorowi Muzeum Lotnictwa wKrakowie, który się ze mną skontaktował. Dodam, że w muzeum w Krakowie jestoryginalna Wrona (przedwojenna), ale niekompletna i niezdatna do lotu. Co ważnemoja replika została wykonana z takich samych materiałów co w oryginale, tą samątechnologią… Jedyna różnica polegała na tym, że zastosowałem współczesny klej ilakier. I cóż, około miesiąca temu wmuzeum odbyła się uroczystość na okoliczność nabycia Wrony, która już na stałejest eksponatem wystawy i będzie również pokazywana w locie. Pochwalę się, żepodczas uroczystości była także prezentowana replika Bąka, którą wcześniejodtwarzałem dla warszawskiej fundacji Zabytki Polskiego Nieba.

- Aco z repliką Orlika Olimpijskiego z 1938roku autorstwa konstruktora AntoniegoKocjana?

- Kończę ją, choć przeciąga sięto nico, ponieważ musiałem zrobić sobie co najmniej półroczną przerwę z powodu operacjidłoni. W tym czasie oczywiście ręce musiały mieć zajęcie, stąd przystąpiłem do rekonstrukcjiWrony, która – jak już mówiłem – jest obecnieeksponatem krakowskiego muzeum. Korzystając jednak z okazji nadmienię, iżzacząłem budowę mojej czwartej konstrukcji Kocjana, a jego pierwszej tj.szybowca Czajka. Wspomnę, że dyrektor krakowskiego muzeum jest tą repliką mocnozainteresowany, więc zobaczymy jak potoczą się rozmowy po zamknięciu projektu.Poza tym nie był bym sobą, gdybym nie poinformował czytelników, iż wmiesięczniku ,,Odkrywca”, w wydaniu majowym, w dziale Kolekcjonerstwo/Rekonstrukcje ukazał sięobszerny materiał autorstwa Michała Ombacha pt. ,,Wszystkiekonstrukcje Jerzego Gruchalskiego”.

Dziękuję za rozmowę i w imieniu całej redakcji życzę panu dużo zdrowia iwciąż nowych wyzwań.