Ich miejscowość znajduje się na granicy dwóch gmin – Kościelcai Krzymowa. W pierwszej Tury się znajdują, w drugiej mieszkańcy mają lekarzy,szkołę i kościół. Jak się żyje na granicy dwóch gmin? – Są sprawy, którezałatwiamy w obu gminach – mówią członkinie Stowarzyszenia KGW w Turach. – DoKrzymowa mamy 2 kilometry, do Kościelca 7.

Sąstowarzyszeniem. – Działamy sobie tak we wsi. Intensywnie spotykałyśmy sięostatnio jak plotłyśmy wieniec – opowiadają. – Mamy świetlicę i jest możliwość,by się tutaj zebrać. Ostatnio organizowałyśmy też Dzień Dziecka. Była panianimatorka, a my przebierałyśmy się dla dzieciaków. Ostatnie cztery lata są dlanas bardzo intensywne. Jak pandemia trochę ustała to zaczęłyśmy różne spotkaniaorganizować. Ludzie po tym siedzeniu w domu potrzebują takiego wyjścia,porozmawiania. W naszej wsi nie ma wielu mieszkańców.

Co takiegorobiły przez ostatnie 4 lata? – Co roku był Dzień Babci i Dzień Dziadka, balkarnawałowy, Dzień Kobiet, sprzątanie ziemi, Dzień Dziecka, Pieczony ziemniak,bal andrzejkowy, sylwester. Co roku jest ognisko. We wrześniu bądź październikuzrobimy jeszcze jedno – opowiadają. I dodają, że tu gdzie teraz jest świetlicabyła remiza strażacka. – Gmina Kościelec otrzymała dotację na remont i strażnicazostała przekształcona w świetlicę wiejską. Budynek należy do gminy. Remont byłtu bardzo potrzebny. Zaczął się w pierwszym roku pandemii. Przejęłyśmy tu wświetlicy trochę władzę – śmieją się członkinie. Swoją siedzibę dobrzewyposażyły w naczynia. Na zewnątrz brakuje trochę placu zabaw dla najmłodszych mieszkańców,ale jest plan, by został tu zbudowany.

StowarzyszenieKGW w Turach w przyszłym roku skończy 20 lat. W tej chwili w kole są 22 członkinie.– Nie ma młodych dziewczyn, które chciałyby tu działać. Może się jeszczezapiszą? Puszczałyśmy kurendę kilka razy, ale jak na razie nie ma chętnych. Alejak poprosimy o pomoc mieszkańców, to nie odmawiają, ale zapisać się nie chcą. Wnaszym kole nie ma panów. Ale zawsze nam pomagają, jeżdżą z nami na różneimprezy, możemy na nich liczyć. To nasi mężowie. Jak potrzeba to my też impomagamy – śmieją się.

Wszystkieczłonkinie są z Tur. – U nas jest kilka aktywnych członkiń. My działamyspołecznie. Nic z tego nie mamy. Nasze jedyne pieniądze to składki. Nie mamyżadnego dofinansowania. Ciasta pieczemy za swoje pieniądze, przynosimy naimprezę. Wiele rzeczy tak robimy. Ale mieszkańcy jak wiedzą, że cośorganizujemy, to też coś przynoszą – mówią. Imprez to dla mieszkańców atrakcja,a KGW jest taką sprężyną do działań na terenie Tur. – Jak robiłyśmy DzieńDziecka to zapraszałyśmy nie tylko naszych mieszkańców, ale i okolicznychmiejscowości – opowiadają.

Co roku plotądożynkowy wieniec. Niejednokrotnie zdobywały czołowe miejsca w konkursach. – Raczejrobimy je w kształcie korony. Jakjeździłyśmy na konkursy to były takie wymogi – mówią panie. Plecenie wieńcadokumentowały każdego dnia. – Tu jest sam stelaż, tu mamy już uplecione trochę,po kolei dokładamy, tu już końcówka prawie, a tu dziewczyny wyklejają. Jest przy pleceniu mnóstwo pracy. Przychodzi donas taka starsza członkini. Zawsze nam pomaga. To starsze członkinie uczyły nasjak zrobić wieniec – pokazują zdjęcia i dyplomy za wieniec. – Praktyczniekażdego roku zajmowałyśmy jakieś miejsce.

Jak sięmieszka na granicy dwóch gmin? – Nie pamiętamy, żeby Tury należały kiedyś podgminę Krzymów. Zawsze naszą gminą był Kościelec. Nasze dzieci chodziły doszkoły do Krzymowa. Chciano je przenieść do Trzęśniewa, ale tutaj mają bliżej.Kościół mamy w Krzymowie, szkołę w Krzymowie, lekarza w Krzymowie, tylkonależymy do gminy Kościelec. Przyzwyczailiśmy się już do tego. Jesteśmy natakim szarym końcu naszej gminy Kościelec, ale jak coś potrzeba, to wiercimydziurę w brzuchu urzędnikom – mówią.

Na imprezachwyróżniają się swoimi pięknymi strojami. – Kupiłam sobie taką spódnicę jak byłamw górach. Nie pokazywałam dziewczynom. Okazało się, że któraś kupiła taką samą.Przyniosła tę spódnicę, wszystkie po kolei przymierzyły i od razu byłozamawianie. To była taka szybka piłka. Koszulki miałyśmy już wcześniej. Kiedyśprzeglądałam internet i otworzyła mi się taka strona – koszulki na zamówienie.Zapytałam dziewczyn, a może sobie takie zamówimy? Zgodziły się. Najpierwzamówiłyśmy koszulki, później spódnice, potem korale – opowiadają.

Dlaczegolubią się spotykać? – Zobaczymy się, pośmiejemy, pożartujemy. To taki odskok odcodzienności. Teraz każdy jest taki zabiegany. Tylko telewizor czy komórka i nicpoza tym. Dzwonimy albo piszemy, że jest zebranie i trzeba przyjść. Mamy panie,które prowadzą gospodarstwa, niektóre pracują zawodowo i zawsze znajdą czas,żeby przyjść. Staramy się, by wszystkim pasowało. Na nasze spotkania chętnieprzychodzą też starsze członkinie – mówią.

Chwaląkoleżankę, która piecze – jak mówią – pyszny chleb. Zawsze wiadomo, kto gobędzie piekł jak jest impreza. – Robię ciasto tak jak robiła kiedyś moja mama.Pamiętam, jak byłam nastolatką piekłam z nią chleb. Już 2 lata nie kupuję go wsklepie. Po upieczeniu przekrawam na cztery części, zamrażam, później wyjmuję ćwiartkęi jemy. Rano piekę, na wieczór zamrażam. Po wyjęciu nie starzeje się, jestświeżutki – poleca.

O tym jakdziałają w swoim kole opowiedziały nam: Monika Nowacka (przewodnicząca), IlonaKrzyżostaniak (skarbnik), Marianna Świderska, Jolanta Zielińska, BożenaMałecka, Helena Szczesiak, Aldona Jarońska, Wanda Ziemniarska i IrenaOziminikowska.