W sali widowiskowej Centrum Kultury wDobrej odbyło się spotkanie autorskie z Pawłem Kuszczyńskim, pochodzącym z tegomiasteczka poetą i krytykiem literackim, prezesem poznańskiego oddziału ZwiązkuLiteratów Polskich.Poeta podzielił się między innymi swoimiwspomnieniami, refleksjami związanymi z dniem Wszystkich Świętych.

PawełKuszczyński urodził się w 1939 roku w Dobrej. Tutaj ukończył Szkołę Podstawową.

Pozostał dobrzaninem

Naukękontynuował w kaliskim Liceum Pedagogicznym. Potem studiował na AkademiiEkonomicznej w Poznaniu, którą ukończył w 1970 roku. Początkowo byłnauczycielem, a następnie przez 43 lata pracował jako ekonomista. Jest autorem14 tomików poezji. W 2015 r. wydał zbiórrecenzji krytyczno-literackich „Wartości zauważone”, za który otrzymał nagrodęim. Gustawa Herlinga Grudzińskiego. Za osiągnięcia w poezji i krytyceliterackiej Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego przyznało mu w 2006 roku Srebrny Medal Labor Omnia Vincit. Wmarcu 2011 roku otrzymał medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis nadany przezMinistra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Choć związany z Poznaniem w sercupozostał dobrzaninem.

Słuchali emeryci i młodzież

SalaCentrum Kultury wypełniła się do ostatniego miejsca. Zasiedli w niej członkowietutejszego klubu „Senior+”, młodzież z Zespołu Szkolno-Przedszkolnego,zainteresowani mieszkańcy w tym znajomi poety oraz przedstawiciele władzgminy. W trwającym ponad godzinęspotkaniu, poeta zaprezentował im szereg wierszy wydanych na przestrzeni lat.

Powrót do korzeni

Wracałw nich z sentymentem do dobrskich korzeni, czasów szkolnych. Stąd przewinęłysię w jego wierszach wspomnienia i refleksje z miejscowego cmentarza w wierszu„Jesienny cmentarz”. Odczytał też wiersz poświęcony swojej kuzynce, którezmarła w wieku 22 lat i pochowana została w sukni ślubnej. Mówił też o swoich zmarłychjuż dawno nauczycielach Rozalii Mili, Konradzie Litwińskim, a takżeprzyjaciołach i pierwszych zauroczeniach.

Jadwiga podmiotem lirycznym

Zwracającsię do młodzieży, mówił o historii, patriotyzmie i narodowych wartościach. Jegosłowa, pełne emocji i głębokiej mądrości, z pewnością pozostaną w pamięciuczestników spotkania na długo. Jednej ze swoich koleżanek Jadwidze, dedykowałwiersz, w którym to ona miała być podmiotem lirycznym.