Nie spodziewam się, że w przyszłorocznych wyborachprezydenckich w Polsce wystartują wiekowi kandydaci, jak obecnie w StanachZjednoczonych. U nas, po przemianach ustrojowych, rządzi młode pokolenie. I takprawdopodobnie będzie teraz.

Pewnymi kandydatami wydają się Rafał Trzaskowski z PO i Szymon Hołowniaod Hołowni. PSL raczej nikogo nie wystawi, pamiętając swoje słabe wyniki. Pogłosowaniu w sprawie aborcji, mogłoby być jeszcze gorzej.

Odmelduje się Konfederacja. U nas, w strukturachsamorządowych, nie ma ani jednego przedstawiciela, ale do Brukseli pojechałakłodawianka.

Jeśli Lewica się jakoś ogarnie to też wysunie swojegoreprezentanta, albo reprezentantkę. Na pewno zazdrości wyników wyborczychPartii Pracy w Wielkiej Brytanii i francuskiej lewicy.

W Warszawie, w buty kandydata na prezydenta, ubiera się teżDonalda Tuska, aby premierem mógł zostać Władysław Kosiniak-Kamysz, albo Waldemar Pawlak. Czy porozłamie, może chwilowym, w koalicji, jest to w ogóle możliwe?

W stolicy rozdaje się karty, ale głosuje na prowincji. Tutajoceniać się będzie, czy obecny rząd jest skuteczny. I odpowiedź nie jestjednoznacznie pozytywna. W Koninie agitatorów PO wyborcy zapytają: czy most nad Wartązostanie naprawiony, usunie się śmietnisko zagrażające miastu, ludzie znajdąpracę, chociażby przy budowie elektrowni atomowej?

Odpowiedzi muszą być „tak” lub „nie”. Nie ma trzeciej drogi…