Niegdyś przed świętami Wielkiejnocybieliło się domy wapnem z krochmalem i wypychało sienniki świeżym sianem. Wdomach zaczynało pachnieć wędzoną w kominie szynką i pieczonymi ciastami, ajajka farbowało się w łupinach od cebuli… Niektóre zwyczaje pozostały do dziś,inne odeszły w zapomnienie, bo, jak oceniają seniorzy z Wilczyna, czasy mamybardziej luksusowe.

Natemat wyższości świąt Bożego Narodzenia nad świętami Wielkiejnocy napisano jużdziesiątki opracowań i przedyskutowano setki godzin. Dla uczestników KlubuSeniora „Płomień” z Wilczyna to prosta sprawa. – Ze strony religijnej ważniejsze są oczywiście święta Wielkiejnocy, alerodzinnie to chyba jednak Boże Narodzenie – mówi Marek Ćwikliński. Wszyscysą za to zgodni, że jeśli chodzi o przygotowania, gdy ma się dużą rodzinę, przyobydwu trzeba się narobić. – Sądwuosobowe rodziny, które na święta kupują wycieczkę i jadą do Zakopanego.Niczym nie muszą się martwić. Gdy ma się jednak dużą rodzinę i się ją szanuje,to trzeba się spotkać przy wspólnym stole – podsumowuje jedna z seniorek.

Paniepodkreślają, że czasy się zmieniły, dzięki temu i pracy jest trochę mniej. – Pamiętam Wielkanoc w moim domu, gdy robiłają mama. Obowiązkiem były wiosenne porządki. Malowanie domu wapnem zkrochmalem, bo farb przecież nie było. Żeby było bielusieńko dosypywało sięfarbkę ultramarynę. Pamiętam też przebieranie łóżek, napychanie świeżej słomydo sienników. Wtedy się dobrze spało – wspomina inna z kobiet. Wiele osóbdobrze pamięta przedświąteczne świniobicie, by na stole mogły znaleźć siękiełbasy i mięsa. Helena Kujawa twierdzi jednoznacznie: – Dziś święta są luksusowe. Kiedyś było – czym chata bogata, tym rada, ateraz wszystko mamy gotowe – przyznaje. U niej w domu przed świętami matkapiekła placki i ustawiała je na ławce, kilka blach, a do tego jeszcze babki lubmazurki. – Tradycje były podtrzymywane,ale nie było takiego wyboru, jak teraz. Dziś mamy szynkę białą, wędzoną, kiełbasy,bigosy. Jak nie ma w domu, to się zamawia. Teraz i chrzan i ćwikła są ze sklepu– twierdzi z ubolewaniem. Szefowa klubu, Marianna Pozorska też wspominaWielkanoc w rodzinnym domu swojej babci. – Naświęta obowiązkowa była szynka z kością, odpowiednio wędzona wisiała w kominiew specjalnym woreczku. Zawsze stał też duży koszyk z kolorowanymi w liściachjajkami. W moim domu pozostała tradycja jedzenia szynki wędzonej, ale jajkamalujemy już farbkami – opowiada. Przyznaje też, że od kiedy mieszka wWilczynie, zawsze podobała jej się tradycja noszenia święconki w pięknieudekorowanych koszyczkach. – Panierobiły specjalne, wyszywane serwetki. W koszyczku obowiązkowo były pisanki –różne i gotowane w liściach, i kraszanki, i ozdabiane skrawkami materiałów. Wtej chwili wydmuszki zastępują nam jajka ze styropianu – mówi MariannaPozorska. – Problem jest tylko taki, żete jajka nie mają smaku – żartuje Marek Ćwikliński.

Choćprzed laty było biedniej, każdy z seniorów wspomina święta, jako czas przepychui smakołyków. – Niegdyś takie pysznościbyły podawane tylko w święta, dziś wszystko mamy na co dzień, stąd różnica– przyznają.

Ichoć warstwa kulinarna Świąt Wielkanocnych trochę się zmieniła, niektóretradycje pozostają takie same. Mieszkańcy Wilczyna nadal dzielą się podczasświątecznego śniadania jajkiem, nadal przygotowują palmy z kwiatów i krepiny.Niezmienna została dekoracja stołu i gryszpan, czy jak kto woli, bukszpan dodekoracji. Do koszyczka ze święconką nadal wkłada się po kawałku chleba,kiełbasy, pieprz, sól, chrzan i oczywiście jajka. I tylko święcenie wyglądainaczej. – Przed wojną to ksiądz chodziłpo domach. W każdej wsi, u jednego gospodarza nakrywany był duży stół i tamschodzili się wszyscy sąsiedzi, a ksiądz święcił. Później brał sobie szynkę ijaja na swoje święta. Dziś, kto ma życzenie, sam idzie z koszyczkiem dokościoła – opowiada Helen Kujawa.