W 39. rocznicęwprowadzenia stanu wojennego w naszym kraju prezydent Konina złożył kwiaty podkamieniem „Solidarności”. – 39 lat temu zryw wolności, który rozpoczął się wsierpniu, został zablokowany 13 grudnia – mówił Piotr Korytkowski. Kwiaty razemz nim składał poseł Tomasz Nowak.

Jak powiedział Piotr Korytkowski, z uwagi na obostrzenia sanitarne,spotkanie ma skromny charakter. Był też z nim poseł Tomasz Nowak oraz prezesimiejskich spółek Henryk Drzewiecki (MZGOK), Marek Libertowski (MTBS) orazMichał Zawadzki (PGKiM) oraz radny Konina Bartosz Małaczek. – Upamiętnienie tych wszystkich, którzy w tymczasie, niestety, również i polegli za wolnośćnaszej ojczyzny należy się, dlatego ta nasza obecność w tym miejscu – mówiłprezydent Konina. Pytany, jak wspomina 13 grudnia 1981 roku, odpowiedział. – Stanwojenny zastał mnie w domu. Moja mama wysłała mnie do warzywniaka, bo chyba zabrakłoziemniaków na obiad. I będąc tam, usłyszałem, że ludzie bardzo intensywniedyskutują między sobą. To od nich usłyszałem, że jest jakaś wojna. Będącdzieckiem nie do końca to rozumiałem, natomiast kiedy przyszedłem do domuzastałem płaczącą mamę, bo wówczas mój ojciec był w RFN. A mama powiedziała: tustan wojenny, a ojciec w Niemczech. Po kilku dniach ojciec wrócił, co odebraliśmyz wielką ulgą – wspomina Piotr Korytkowski.

– Byłem wtedy instruktorem teatralnym. Prowadziłem teatr „W drodze”. Izawsze w niedziele mieliśmy takie śniadania teatralne o 7.00. A że mieszkałemprzy samym domu kultury nic nie zauważyłem. Udałem się do sali, po czym zopóźnieniem dochodzili kolejni członkowie grupy i zaczęli przynosić strasznewiadomości. Pamiętam, że z tego śniadania zrobiła się stypa. Rozeszliśmy się dodomów niepewni tego, co za chwilę będzie – mówił poseł Tomasz Nowak o dniu, gdyogłoszono stan wojenny w naszym kraju. – 13 grudnia to czas, kiedy przekonałemsię, że władza niekoniecznie jest władzą, dla której interes państwa jest nadrzędny,a często jest on stricte partyjny, polityczny, ale w tym bardzo negatywnymznaczeniu – mówił poseł Nowak. – W tej chwili obserwuje to samo – myślenie przedewszystkim o własnej partii, interesie politycznym, a nie interesie Polski. To,z czym mieliśmy do czynienia w ciągu ostatnich kilku tygodni to potwierdzaniestety, że Polska dla niektórych jest na drugim planie, a na pierwszym jestwłaśnie interes partii.