Od 24 lat jest już na emeryturze, ale nie miała ani jednego dnia wolnego. Codziennie wstaje o 6.00 i jedzie do swojej przychodni w Ślesinie. Mówi, że nie umiałaby żyć bez ludzi, bo to oni dodają jej sił. Zasłużony urlop (miesiąc w roku) spędza na motorówce albo zbierając grzyby w Puszczy Nadnoteckiej. Do niedawna jeździła na nartach. Interesuje się historią i sportem, a najbardziej… boksem. Ostatnio kibicowała Pudzianowi. – Chciałabym żyć i pracować jak najdłużej. Ale jestem realistką. Wiem, że kto się urodził, musi umrzeć – mówi Zofia Grzechowiak, prawdopodobnie najstarszy czynnie pracujący lekarz w Polsce. Mimo że skończyła 84 lata, nadal przyjmuje pacjentów. Nieprzerwanie od 55 lat! Żeby zarobić na studia, pracowała w gdańskiej stoczni jako… spawacz!
Życie jak scenariusz
Mimo siwych włosów i siatki zmarszczek na twarzy, zachowała młodzieńczy uśmiech. Już w pierwszych minutach zaraża optymizmem i radością życia. Dlatego aż trudno uwierzyć, że jej losy mogłyby posłużyć za scenariusz do tragicznego czasem filmu biograficznego. – Nieraz zastanawiałam się, czy nie napisać książki, ale właściwie… po co? – pyta. – Przecież tak naprawdę nic nadzwyczajnego w moim życiu się nie wydarzyło… Cały czas ciężko pracowałam i pracuję nadal. Nie wyobrażam sobie, by było inaczej – dodaje skromnie.
Pierwszy zawód spawacz
Dzieciństwo miała cudowne, ale – jak mówi – bardzo krótkie. – Gdy skończyłam 12 lat wywieziono mnie do Niemiec na roboty – wspomina. – W Essen, w obozie pracy, przebywałam od 1941 do 1945 roku. Gdy wróciłam świetnie mówiłam po niemiecku, trochę po francusku, najgorzej… po polsku. Przywiozłam też do ojczyzny fach. Wyuczyłam się zawodu spawacza…
22 maj 2012!
