Różnorodne bywają pomysły włodarzy na promocję naszego Miasta. Pokazują przeprawę w iluminacji, bulwary nadwarciańskie w projektach, wybitne i znane postaci Konina. Stawiają na sport, festiwale, majówki i nagrody - począwszy od Kazimierza Wielkiego, poprzez złote konie, a na słupku milowym kończąc. Wznoszą wierzgające rumaki na skwerach i w granicach miasta, szemrzące fontanny, i okazałe bilbordy o wyblakłych barwach -„myszowate”, jak wizerunek prowincjonalnego miasta.

W tych meandrach myśli, umykają im z pamięci zabytki i urokliwe zakątki, miejsca dawnych wydarzeń i stare drzewa szumiące o nich.
Ten, kto umie patrzeć, widzi wiele, bądź wiele może dostrzec.
Co mogą zobaczyć tysiące podróżnych, przejeżdżających codziennie przez nasze miasto, na głównej trasie kolejowej z zachodu na wschód? Na kilkukilometrowym odcinku drogi, wzdłuż torów kolejowych straszą obskurne garaże, budki, śmietniska i zachwaszczone ugory. A w centrum miasta wita ich blaszany dworzec kolejowy, relikt z epoki PRL-u. Perony nie spełniają minimalnych nawet standardów. Brak zadaszeń sprawia, że przed deszczem i wiatrem podróżni chowają się na zniszczonych schodach podziemnego przejścia. Ani bure wnętrze dworca, ani otoczenie dziwnych baraków, ani też centrum handlowe z lat 70-tych nie zachęcają do wstąpienia tutaj.
Znajomy opowiadał mi, że pewien dobrze wykształcony, młody człowiek, szukający swojego miejsca w życiu, otrzymał propozycję pracy w Koninie, nawet wraz z mieszkaniem. Kiedy wysiadł na dworcu, a było to ponad dwadzieścia lat temu, postał chwilę na peronie, a że umiał patrzeć, dostrzegł swoją „myszowatą” przyszłość i... wsiadł do pociągu powrotnego.
Przez te wszystkie lata nic się nie zmieniło. Jedni szybko z miasta wyjeżdżają, nie widząc tutaj swojej przyszłości, inni z tego samego powodu, tutaj nie wysiadają. A przecież można inaczej! Zła kondycja ekonomiczna PKP jest powodem, że chętnie swój majątek przekazują samorządom. Włodarze Konina postrzegają to w kategoriach zagrożenie dla kasy miasta. Ja, w takim działaniu widzę szansę na efektywną promocję miasta i dobrze spożytkowane pieniądze publiczne, na ten właśnie cel. Na początek wystarczy uporządkować teren, wesołe barwy i nasadzona zieleń szybko zmienią wizerunek otoczenia. Dalej dobry projekt dworca i solidna jego realizacja. Później już tylko wymierne efekty. Możemy w taki sposób zbudować swoistą „Bramę do Miasta”. Bramę, która wita, zachęca, ożywia i mobilizuje, a żegnając pozostaje w pamięci.
I będzie coś jeszcze, wartość dodana. Przekonanie, że zrobiliśmy coś dobrego, że jest to nasz lokalny udział w przezwyciężaniu kryzysu gospodarczego kraju.
Mariola Rakiewicz